……….
در واپسین لحظات غم گونه ی ترانه هایم
با نوای برگ های خسته از پائیز
آغوش پر مهرت را به گرمای تبدار تنم مهمان می شوم
امّا تو………. گاهی همانند طوفانی
و گاه ترنّم بهاری
گاه کرشمه ی نگاهت چون رعد و برق
گاهی تن پوشی برای روح عصیان زده ام
و گاه آرامش خواب،و گاهی تکرار رویاهایم
تکرار من
تکرار فرداهای مبهم من
به دنبال شانه ای می گردم
که های های گریه هایم را ، خستگی روز های رفته ام را
وبغض سالهای مرده ام را
که چون گلوله ای در گلوی زندگی نامه ام
فشرده شده بترکانم
ودر کنارش، در امنیت وجودش آرام گیرم
بار خدایا می خواهم بر شانه ات سر بگذارم و گریه کنم
سیل اشکم چون رود جاری شو د
بغض ترکیده ام کینه هایم را بشوید
آنگاه من باشم وتو و شانه ی مهربانت
وآرامش و سکونی که با تو بودن را بمن هدیه می دهد
ژیلا
نه آرا ممممممممممممممممممممم
نه خندانم
نه بی تاب و نه شادانم
نه دل را بسته ی زلف پریشانم
نه در دام سیه چشم شب آرامم
خودم هستم دل دیوانه ام هست و هزاران صفر تنهایی هزارم مانده درآن برزخ صفر خیالی هزاران دادِ تنهایی ————————- همان بهتر ………………..نمیدانم !تومیدانی؟نمیدانم
نمیدانم که خوابم یا که بیدار
ژیلا
وچه حُزن آلود است
که خزان شعر من است
……..وبهار
در کناری به تماشا ی من است
دست تقدیر بریخت ، پر و بال غزلم
!!……….ومن از دور
چو مرغی به قفس
یک تماشاگر این حادثه ام
وغریبانه بگریم زتو دوست
!!که غریبی غم توست
غم هر روزه ی توست
…….وخدایا
فراق، غم دیرینه ی ماست
غم این سینه ی رنجیده ی ماست
!…………کاش می دانستی
من زهجرت ، همه دم می گریم
!!بخدا می گریم .………….من به بی مهری تو
می گریم
من به بی عاطفه گی
به سیاهی قلم ،به نبرد دل ودین
من به تقدیر خودم می گریم
ژیلا
بتو می اندیشم
بتو که خسته تر از خاطره ی گمشده در فکر منی
بتو که عاشق رقص گل وحشی نگاه لیلی
بتو که دردِ تن تبدار ودل غمزده مجنونی
بتو که درخَم شب ساکن ویرانه دلی
بتوکه حادثه احساسی
بتو می اندیشم
ژیلا
ای خدا…………………….؟؟
!عاشقان با عشق سوی تو می آیند و من
تنها چرا؟
!کاتبان با نامه هاسوی تو می آیند و من
بی من چرا ؟
!دست من خالی وقلبم چون کویر بی گذر
ای خداااااااااااااااااااااااااااااا
!عارفان با معرفت سوی تو می آیند و من
نادان چرا ؟
ژیلا
ای بی خبر از لحظه های مرده!!؟
بارو بندیلت را بردار تا کوچه نخراشیده ی نگاهت بدرقه ات می کنم
ضعف در لرزش دستانت مشهود است
!!سیگار را در گلدان شب گذاشته ایی برای ترک روز
غرور را (تا) کرده ایی ودر جیب پیراهن آفتاب گذاشته ایی تا بخشکد ؟
موهای سرت برایت اشک می ریزند دستی بر سرورویشان بکش
خسته ام می کنی
وقتی صدای گوشخراش ترا همراه
با نخوت کلامت ،که بوی گندیده مرداب می دهد
از بلندگوی خانه همسایه می شنوم
چمدان دروغ هایت را پشت در گذاشته ام
رنگین ترین حرف هایت را اتو کشیده ام تا دروغ هایت شاخ دار نشود
همخانگی با تو آزارم می دهد
هم )را بی (سر) به سردخانه ی روزگار واگذاشته ام)
تاقدری سردی و برودت را استحمام کند شاید دلم را فهمید
واشکی داغ بر گونه رنگ پریده اش فرو ریزد
ومرا با شاخه گلی به آب های جاری روان سازد
!!اکنون
تارو پودم نفسم می کشند
!!!! آه ………………………..ای آزادی آزادید
ژیلا
ریسمانی به گردن آزادی انداخته اند
وپیوسته اورا تازیانه می زنند
مبادا خطا کند وفراموش کند
و پا را از گلیمش دراز کند
ژیلا
خط
آن دم که دلم لرزید، دست منِ دلخسته
روی خط یک کاغذ، از هر چه که در دل داشت
با معنی و بی معنی، با شکل خطوطی کج
کج در کج و یا معوج ،بنگاشت چنین الفاظ
من خسته ام ومرده، راه من وتو با هم
!!!هرگز نشودیک خط
ژیلا
فاصله هارا باید به عَدَم سپرد
باید به چهار میخ کشاند
قیچی باید کرد تمام فاصله ها را
دل خونمممممممممممممممممم
دلتنگم از این فاصله ها
فاصله …فاصله ! ؟
خدای من کیییییییییییییییییییییی؟ کی؟
کاش بارانی سیل آسا فاصله هارا بشوید و با خود ببرد
وصل ؟
این زیباترین آهنگ حیات را زمزمه خواهم کرد
!!!!!!!وصل
ژیلا
با تو در اوجم ،بی تو در حضیض
با تو می خندم ،بی تو می گریم
با تو سر سبزی شمالم
بی تو کویر لوت ،با تو خزرم
بی تو جویباری تنها
با تو نعمت شالیزار مازندرانم
بی تو خشکیده علفی
با تو حیّ و بی تو ممات
با تو شعرم ،بی تو خطّی بی کلام
با تو سرودم ،بی تو مرثیه
با تو بیدارم ،بی تو در خواب
باتو ژیلا ،بی تو بی نام
ژیلا
