ای خدا…………………….؟؟
!عاشقان با عشق سوی تو می آیند و من
تنها چرا؟
!کاتبان با نامه هاسوی تو می آیند و من
بی من چرا ؟
!دست من خالی وقلبم چون کویر بی گذر
ای خداااااااااااااااااااااااااااااا
!عارفان با معرفت سوی تو می آیند و من
نادان چرا ؟
ژیلا
ای بی خبر از لحظه های مرده!!؟
بارو بندیلت را بردار تا کوچه نخراشیده ی نگاهت بدرقه ات می کنم
ضعف در لرزش دستانت مشهود است
!!سیگار را در گلدان شب گذاشته ایی برای ترک روز
غرور را (تا) کرده ایی ودر جیب پیراهن آفتاب گذاشته ایی تا بخشکد ؟
موهای سرت برایت اشک می ریزند دستی بر سرورویشان بکش
خسته ام می کنی
وقتی صدای گوشخراش ترا همراه
با نخوت کلامت ،که بوی گندیده مرداب می دهد
از بلندگوی خانه همسایه می شنوم
چمدان دروغ هایت را پشت در گذاشته ام
رنگین ترین حرف هایت را اتو کشیده ام تا دروغ هایت شاخ دار نشود
همخانگی با تو آزارم می دهد
هم )را بی (سر) به سردخانه ی روزگار واگذاشته ام)
تاقدری سردی و برودت را استحمام کند شاید دلم را فهمید
واشکی داغ بر گونه رنگ پریده اش فرو ریزد
ومرا با شاخه گلی به آب های جاری روان سازد
!!اکنون
تارو پودم نفسم می کشند
!!!! آه ………………………..ای آزادی آزادید
ژیلا
ریسمانی به گردن آزادی انداخته اند
وپیوسته اورا تازیانه می زنند
مبادا خطا کند وفراموش کند
و پا را از گلیمش دراز کند
ژیلا
خط
آن دم که دلم لرزید، دست منِ دلخسته
روی خط یک کاغذ، از هر چه که در دل داشت
با معنی و بی معنی، با شکل خطوطی کج
کج در کج و یا معوج ،بنگاشت چنین الفاظ
من خسته ام ومرده، راه من وتو با هم
!!!هرگز نشودیک خط
ژیلا
فاصله هارا باید به عَدَم سپرد
باید به چهار میخ کشاند
قیچی باید کرد تمام فاصله ها را
دل خونمممممممممممممممممم
دلتنگم از این فاصله ها
فاصله …فاصله ! ؟
خدای من کیییییییییییییییییییییی؟ کی؟
کاش بارانی سیل آسا فاصله هارا بشوید و با خود ببرد
وصل ؟
این زیباترین آهنگ حیات را زمزمه خواهم کرد
!!!!!!!وصل
ژیلا
با تو در اوجم ،بی تو در حضیض
با تو می خندم ،بی تو می گریم
با تو سر سبزی شمالم
بی تو کویر لوت ،با تو خزرم
بی تو جویباری تنها
با تو نعمت شالیزار مازندرانم
بی تو خشکیده علفی
با تو حیّ و بی تو ممات
با تو شعرم ،بی تو خطّی بی کلام
با تو سرودم ،بی تو مرثیه
با تو بیدارم ،بی تو در خواب
باتو ژیلا ،بی تو بی نام
ژیلا
امشب زنی خسته تراز خستگی هایش
و از نا مردی های زمانه اش
به سوی گورستان آرزوهای بر باد رفته اش رفت
تا فاتحه ایی بر همه بر باد رفته هایش تلاوت کند
********
زندگی راه درازی است که ما
بی خبر از خبرش تا دل سخت کویر
یا به امواج مهیب ، دل خود می سِپُریم
وخدایا تو بگو ؟! زچه رو ؟
من ز هجران و ز فرقت به اسارت شده ام /ژیلا
ژیلا
جای جای فکرم ترا جستجو می کنم
کجا جا خوش کرده ایی مهمان نا خوانده ؟ وقت رفتن است
باید کوله بارت را برداری
اینجا کاغذها باد بادک وار بهوا می روند
قلم ها هم مُهر سکوت اسیرشان کرده حقِّ نوشتن را مدّتهاست بی بهر ه اند
لبانم خاموش و دستانم بی حس ، دستم را بالا بردم امّا ! امّا فرو فتادند
!صدایم در نایم فروخفته، گویی گلوله ایی در گلویم مانده
!فریاد کن قلم… !فریاد کن کاغذ
مگر نه شما لیلی ومجنون زمانه اید ؟؟
رنج تان را بنگارید مهم نیست که رنگ نوشته هایتان
!!سرخ است یا سبز
ژیلا
کاش باور بکند یار دو چشم مستم
که به عین و شین و قافش بخدا دل بستم
غمزه و عشوه ی شعرم همه از باور اوست
ماندن و ساختنم در گرو دیده ی اوست
ژیلا
من بهنگام نماز
فرصت خوب دوصد راز و نیاز
گفته ام با خود خالق همه ی سرّ نیاز
که تو معشوقی و من
بنده ی عاشقم و لیک
! خسته ومانده از این شیب وفراز
ژیلا
در طلب روی تو ، من دست به نیرنگ شدم
مانده و بیزار از این ساز بد آهنگ شدم
آتش این حیله وخاکستر بی رنگ شدم با همه طرفند دلم ،خسته از این جنگ شدم ژیلا
گناه عاشقی پای شما نیست
دل غمدیده هم سهم شما نیست من ازلیلی شدن ترسی ندارم ولی مجنون شدن کار شما نیست
ژیلا
